Τέλη Δεκέμβρη του 1949.
O χειμώνας ήταν σκληρός, έπεσε και χιόνι στο νησί, μας
βάζουν την ημέρα να καθόμαστε κατάχαμα. Απαγορεύεται να βάλεις ένα κουρελάκι για να καθίσεις, ή
μια πέτρα, για να μην είσαι καθισμένος μέσα στις λάσπες και το νερό. Απαγορεύεται
κάθε κίνηση, απαγορεύεται να στρέψεις
δεξιά η αριστερά. Εκεί υποχρεωμένος να βλέπεις προς μια κατεύθυνση, χωρίς να
στρίβεις το κεφάλι. Και η παραμικρή κίνηση κολάζεται με ξυλοδαρμό. Το σώμα σου
πιάνεται από την υγρασία και γίνεται ένα με τις λάσπες και τη γη.
Φαγητό μας δίνουν κάθε δεύτερη ή και κάθε τρίτη μέρα. Το
φαγητό είναι δυο μπουκιές ψωμί και λίγα χόρτα, χωρίς λάδι....
...Μόλις νυχτώσει, μας βάζουν μέσα στα αντίσκηνα ...όταν μας
κλείνουν στ' αντίσκηνα, μας χύνουν στην πλάτη πάνω από το σβέρκο νερό ...
Κάθε βράδυ, κατεβάζουν κανα δυό στο φυλάκιο. Δε μας παίρνουν
μαζί.
Παίρνουν πρώτα τον ένα κι ύστερα τον άλλον, αφού τελειώσουν
με τον πρώτο. Οι βασανιστές εναλλάσσονται στο « έργο» τους, για να μην
κουράζονται.
Την πρώτη θέση κατέχουν οι φάλαγγες, τα χτυπήματα στα άκρα,
παντού. Αλλά και τα αδέσποτα χτυπήματα, κλοτσιές, κοντακιές, γροθιές, δε
λείπουν. Στήνουν χορό γύρω σου και ουρλιάζουν. «απόψε θα την κάνεις, θα την
κάνεις (τη δήλωση δηλαδή). Ήρωας δε θα βγεις από το Μακρονήσι.».....
....Ο επικεφαλής αξιωματικός άρχισε τη διάλεξη ...στο τέλος
της ομιλίας, όμως σηκώνει το ποτήρι το νερό από το τραπέζι του, σαν είδος
χαιρετισμού προς τους τραμπούκους που
ωρύονταν. Αυτό ήταν το σύνθημα. Πέφτουν επάνω μας με ρόπαλα και ο
καθένας αξιοποιούσε την πείρα των βασανιστηρίων της Μακρονήσου.
Ο Τατάκης βασανίζεται στο δρομάκι, μπροστά στα μαγειρεία.
Ακούγεται πνιγμένος ο πόνος. Δεν ήθελε ο
Μήτσος να βγάλει ούτε αχ, για να μη δώσει ικανοποίηση στους σαδιστές δήμιους.
Ο Κιουρτσής, ο Μποζαντζίδης, ο Πολύβιος βασανίζονται και
εγκαταλείπονται αιμόφυρτοι στο δρόμο. Προς την απομόνωση. Ορισμένοι πετάγονται
από το βράχο στη θάλασσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου