Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Η οικολογία των απλών μα σοφών χριστιανών

       Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριο ...Ήταν το καλοκαίρι του 1945. Η Κρήτη ήταν πια ελεύθερη από τον βάρβαρο κατακτητή. Δεν άκουγες πια γερμανικά, δεν άκουγες ράους, φερμπότεν, φλαφλούκτες κλπ.

      Εκείνο το καλοκαίρι το πέρασα στο χωριό της Μάνας μου στο Καστέλλι της Φουρνής. Κοπέλι έντεκα χρονών το νου μου τον είχα στο παιχνίδι και τις ζαβολιές.

      Μας είχανε δώσει όμως και δουλειές να κάνομε. Κυρίως «επαντούσαμε τα οζά» των οικογενειών μας. Μαζί μας ερχότανε και μια γριούλα, θειά την φωνάζαμε, με το γαϊδουράκι της και μια προβατίνα που είχε, κρατούσε και την ρόκα της και έκλωθε μαλλιά. Ήταν Αύγουστος και κείνο το απόγευμα είχαμε τα οζά σ' ένα χωράφι γεμάτο αμυγδαλιές και .... πέτρες. Και πώς να μην έχει πέτρες αφού το κατά πως λέγανε οι Μεραμπελλιώτες όταν έκανε ο Θεός τον κόσμο εκοσκίνιζε το χώμα και έριχνε τα αποκοσκινίδια στο Μεραμπέλλο!!     Ήντα να κάμουν οι ανθρώποι; Εμαζεύανε τις πέτρες και έχτιζαν τράφους, χιλιόμετρα τράφους, όχι για να χωρίσουν τις ιδιοκτησίες αλλά για να καθαρίσουν μια ολιάς το χωράφι μπας και μπορέσει να μπει αλέτρι. Το Ησιόδειο άροτρο δηλαδή. Άλλο εργαλείο δεν χωρούσε. Μα οι πέτρες πολλές . Έτσι τις μαζεύανε και σε τροχάλους στα διάφορα σημεία του χωραφιού.

       Σ' ένα τέτοιο τρόχαλο καθόμασταν εκείνο το απόγευμα, προσέχαμε τα οζά που είχαν άφθονη τροφή, τα πεσμένα αμυγδαλόφυλλα, και ακούγαμε τα παραμύθια και τις ιστορίες της θειάς. Και να, βγαίνει μέσα από τον τρόχαλο μια κολισαύρα. Άρπαξα ένα τσούρλο να την σκοτώσω.

       Και η θειά με σβελτάδα κορασοπούλας παρατά ρόκα και αρδάχτι και με πιάνει από το μπράτσο. Ήντα σού καμε μωρέ το ζωντανό και θες να το σκοτώσεις; Επείραξέ σε; Και πας και στο σχολειό και μαθαίνεις γράμματα. Και πας και στο μοναστήρι, στην εκκλησιά δηλαδή, και γροικάς. Γροικάς μα δεν καταλαβαίνεις; «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριο!! » Ποιος είσαι εσύ που θα αφαιρέσεις τη ζωή από ένα πλάσμα που δοξάζει το Θεό!!

      Ποιος είσαι;

     Ντράπηκα, ντράπηκα πολύ, κατέβασα το χέρι και το κεφάλι και δεν εμίλησα. Μα αυτή τη στιγμή θα τη θυμάμαι πάντα.

Υ.Γ. Τι λένε άραγε επί του θέματος οι Άρχοντες του Κόσμου τούτου που με τις διαταγές τους χάνονται τόσες ανθρώπινες ζωές καθημερινά;